70 lat temu Polacy stanęli do walki na śmierć i życie z dwoma potężnymi agresorami, hitlerowskimi Niemcami i sowiecką Rosją, najbliższymi swoimi sąsiadami, którzy niestety z własnego wyboru znaleźli się pod rządami władców z piekła rodem, największych ludobójców w historii cywilizacji ludzkiej: Hitlera i Stalina. Polacy przeważającej stalowej potędze rozszalałych demonów totalitaryzmu pierwsi powiedzieli stanowcze NIE! Bitwy które stoczyli w obronie Ojczyzny, w wojnie niestety przegranej, przypominały najbardziej znane historii heroiczne epizody walk do samego końca, bez tchórzostwa, bez możliwości kapitulacji i bez szans na zwycięstwo! Obrona twierdzy Masada przez Żydów, którzy wybrali samobójstwo niż poddanie się Rzymianom czy Obrona Termopili przez 300 Spartan, którzy wszyscy polegli, nasuwają się tutaj w pierwszej kolejności. We wrześniu 1939 roku w naszym kraju było wiele "Polskich Termopili". Wystarczy wspomnieć Oksywie, Westerplatte, Węgierską Górkę, bój pod Pszczyną, gdzie polska 6 Dywizja Piechoty stanęła naprzeciw niemieckiej 5 Dywizji Pancernej, a przede  wszystkim Bitwę pod Wizną, gdzie pod dowództwem kpt Raginisa 720 Polaków walczyło przeciw 42 200 żołnierzom niemieckim, 350 czołgom, 457 moździerzom, działom i granatnikom i wsparciu powietrznemu Luftwaffe. Prawie wszyscy zginęli a dowódca walczył do końca, do samobójczej śmierci. Każdy z nas zachowuje w pamięci kogoś z rodziny kto walczył w obronie Ojczyzny lub poniósł dla niej jakąś ofiarę. Moim bohaterem tamtych dni jest mój dziadek, który walczył pod Pszczyną i nie przeżył wściekłości Rzeszy oraz jej gończych psów z Wehrmachtu - oddał życie za Polskę we wrześniu 1939 r.

Szwedzki zespół Sabaton (nazwa wywodzi się od części zbroi rycesrkiej) opiewa bohaterstwo polskich żołnierzy walczących pod Wizną w 1939 roku w utworze

"40 : 1".

Męczeństwo Pana Naszego malowane przez Anonima z kręgu mistrzów nadreńskich.

 

Willie Dixon

(ur. 1 lipca 1915 r., zm. 29 stycznia 1992 r.) - amerykański bluesman, basista, wokalista, autor teksów i producent. Autor największych standardów muzyki popularnej: "I Just Want to Make Love to You", "Little Red Rooster", "Hoochie Coochie Man", "You Shook Me", "Spoonful", "I Can`t Quit You Baby", "Back Door Man", "Bring It On Home", "My Babe" i wielu, wielu innych.

Kto wie, czy bez Willie Dixona powstałaby taka muzyka rockowa jaką dzisiaj znamy, a kariery takich zespołów jak: The Rolling Stones, Beatles, Cream Claptona, Led Zeppelin, Foghat, Doors, Ten Years After, Grateful Dead, ... nie byłby zupełnie inne?

Środowisko Willie Dixona, ludzie z którymi on współpracował i ich twórczość, praktycznie przesądziła o kształcie i treści popularnej współczesnej muzyki. Od 40 lat wszyscy muzycy pragnący grać blues-rocka obowiązkowo zaczynają od grania utworów Dixona i jego kolegów (Muddy Watersa, Chucka Berryego, Howlina Wolfa, Otisa Rusha, Bo Didleya, Sony Boy Williamsona, Little Waltera, Mephis Slima, Jimmy Witherspoona ...)